Luk Van Haute vertaalt al zijn halve leven Japanse literatuur naar het Nederlands. Schrijvers als Kenzaburo Oë en Haruki Murakami lezen wij voornamelijk via zijn vertalingen. Vertalen is voor hem meer dan achter zijn bureau eindeloos op een toetsenbord tekeergaan. Hij leeft met zijn werk, zou je kunnen zeggen. Dat betekent dat hij zich verdiept in de achtergronden van de auteurs en de werken die hij onder handen heeft. Contact onderhoudt met de nog levende daaronder. En dat hij vrijwel ieder jaar een trip door Japan maakt, op zoek naar de plekken, de geuren en de schrijvers. In het net verschenen
Trein naar Kamakura passeren in tien hoofdstukken een hele reeks auteur, zowel van voorbije generaties als hedendaagse, zoals Osamu Dazai, Yoko Ogawa, Sayaka Murata, Yukio Mishima, Kenzaburo Oë en, vanzelfsprekend, mijn favoriete schrijver Haruki Murakami. Die laatste brengt hij een bezoek,
en marge van een publieksevenement waarbij Murakami de eregast is. Bij de meeste anderen is een literaire plek het beginpunt van een tocht, gewijd aan één of meerdere auteurs.
Dat uitgeverij Cossee een bundel beschouwingen als deze uitgeeft past helemaal in een ontwikkeling van de laatste jaren: meer aandacht voor het métier van het vertalen, of misschien zelfs de kunst van het vertalen. De vertaler heeft ook een veel duidelijker plek op de omslag of titelpagina van vertaalde boeken gekregen. En wordt, vooral als de vertaling beeldschoon is, door recensenten veel vaker dan voorheen benoemd.
Van Haute brengt een heerlijke reeks onderwerpen ter sprake. Naast de puur literaire, en die over de vakmatige vertaalkeuzes, ook de vraag waarom er tegenwoordig zoveel Japanse kattenboeken verschijnen. Ook over de omgang van de Japanse cultuur met zelfmoord in de literatuur, en natuurlijk ook de - niet te beantwoorden - vraag wat er eigenlijk zo Japans is aan Japanse literatuur? Een heerlijk boek!
Luk Van Haute / Trein naar Kamakura. Japan, een literaire reis / 378 blz / Cossee, 2025
