Allereerst: we wandelen, we doen niet aan lopen. Lopen doe je wanneer je ergens naar toe moet, een bestemming hebt. Een wandelaar daarentegen hoeft nergens te zijn. Gelet op dat laatste zal het u niet verbazen dat de wandelingen van Rosenboom cirkelvormig zijn, aan het eind is hij weer thuis. Ook het tempo kent een onderscheid: wie loopt heeft een bepaalde snelheid, de wandelaar kan zo snel – bijna nooit – of langzaam lopen als hij of zij wil. De wandelaar slentert dan ook meestal.
Een kenmerk van Amsterdam is dat je er op straat iedere paar dagen nieuwe gezichten ziet. Het publiek ververst zich met de snelheid en frisheid van een bergbeekje, en iets daarvan straalt af – vindt Rosenboom – op de grachten.
Je zou het niet denken, maar het centrum van Amsterdam is interessant voor vogelaars. Gefascineerd is Rosenboom door de zwanen, en dan vooral door hun wijze van opstijgen. Dat gaat heel langzaam, ze zijn immers zwaar, en moeten flink pompen met hun vleugels. Eens zag Rosenboom er een opstijgen in een gracht, maar die moest net voor de volgende brug een noodstop maken. Dat leerde hem dat je ze alleen ziet opstijgen op het IJ.
Rosenboom heeft onderweg nooit pen en papier bij zich, ofschoon hij wel vaak met taal bezig is. Hij vindt het heerlijk al wandelende formuleringen uit te proberen. Die welke hij thuisgekomen nog weet blijven blijkbaar hangen, dat zijn de goede. Een natuurlijke schifting.
En ondanks het wat vrijblijvende karakter van dit deel van de reeks Terloops, bevat het wel mooie uitspraken. Deze bleef bij mij hangen: Wandelen is een nét-actieve vorm van nietsdoen.
Thomas Rosenboom / De grote ronde. Een wandeling in de serie ‘Terloops’ / Luisterboek, voorgelezen door Peter Blok / 1 uur en 13 minuten / Van Oorschot, via Storytel, 2021