Het wad zinkt !

De natuur verdwijnt voor onze ogen. Het wordt vaak geroepen, soms is het recht toe, recht aan waar, soms ligt het gecompliceerder. En soms is het bijna niet te zien, maar voltrekt de ramp zich wel. Dat is het geval met de Waddenzee. Die zinkt. Heel langzaam, centimeter voor centimeter, maar over afzienbare tijd zullen flinke delen van het wad onder water verdwijnen. En zullen dus ook de geulen dieper worden. Die geulen waardoor je tijdens het wadlopen bij eb nu al soms tot borsthoogte moet waden, van het ene wad naar het andere. Is dat erg? Het is in ieder geval jammer. Jammer dat je de sensatie van het wadlopen niet langer kan beleven. Jammer dat je de natuur op en in het wad niet langer van dichtbij kan beleven.

Voor de serie Terloops besloot schrijver Jaap Robben dan maar eens te gaan wadlopen. Had hij nog nooit gedaan, kende alleen de vrijwel altijd enthousiaste verhalen. Hij koos voor de route naar Schiermonnikoog. 

Robben had het wadlopen altijd geassocieerd met rust, sereniteit. Een bezigheid waarbij slecht het zompige geluid van je schoenen in het slik de stilte doorbrak. Waarbij je, de horizon in ogenschouw nemend, verdwaalt in diepere gedachten. Dat een groepje vrijgezellenfeestvierders zou kunnen bedenken dat een wadlooptocht de ideale manier zou zijn om een van hen ‘uit te zwaaien’  was nooit bij hem opgekomen. Evenmin dat een man van middelbare leeftijd zijn moeder middels urenlang beeldbellen als het ware zou kunnen meenemen op de wandeling. En dat er mensen zijn die niet tegen stilte kunnen en dan maar oeverloos tegen je aanpraten. Kortom, alleen door zich te laten zakken naar het einde van het lint wandelaars kon hij voor zichzelf de rust scheppen waarnaar hij zo nieuwsgierig was.   

Jaap Robben / Wantij: Een wandeling / Luisterboek, voorgelezen door Lykele Muus / 1 uur en 4 minuten / Uitgeverij Van Oorschot, 2024, via Storytel